Sjef Diederen, mijnwerker en troubadour

Sjef Diederen, mijnwerker en troubadour. Een van de bekendste Limburgers in de afgelopen decennia was ongetwijfeld de Limburgse troubadour Sjef Diedereen uit Hoensbroek. Hij begon in 1950 in zijn vrije tijd met zingen en werkte toen als schilder bij de gemeente Geleen. Minder bekend is dat hij op 10 september 1951 in dienst kwam van de Staatsmijnen. Joseph Isabella Maria Diederen werd geboren in Vallkenburg-Houthem op 30 april 1932. Zijn ouders waren Joannes Hubertus Diederen en Maria Josephina Notten. Na de lagere school ging hij een jaar naar de ambachtsschool en volgde later de Avondnijverheidsschool en behaalde hier schildersvakdiploma. Hij was vanaf 13 juni 1949 werkzaam als leerling-schilder bij de gemeente Geleen, toen hij bij de Staatsmijnen solliciteerde voor een baan in het ondergrondse bedrijf. Diederen werd aangenomen en begon zijn loopbaan als sleper bij de staatsmijn Emma te Hoensbroek tegen een dagloon van zes gulden en tachtig centen. Hij hoefde als “ondergronder” niet naar militaire dienst. Normaal zou hij op 17 april 1952 zich hebben moeten melden bij het Commando Luchtvaarttroepen in de Snijderskazerne te Nijmegen. Bij de staatsmijn Emma doorliep hij ondergronds de gebruikelijk rangen van postsleper en hulphouwer en behaalde op 1 juni 1955 zijn houwersdiploma. Hij woonde, inmiddels getrouwd, in Mariarade toen hij in 1958 na zijn benoeming tot baas Ondergrondse Vakschool werd overgeplaatst naar de staatsmijn Hendrik te Rumpen-Brunssum. Hij ressorteerde onder de afdeling Opleiding en Kadervorming van de Centrale Opleidingen staatsmijn Hendrik. In die periode volgde hij de studie jeugdleider A, waarvan hij op 22 april 1959 het diploma ontving. Met ingang van 1 juni 1962 werd hij instructeur bij de ondergrondse opleiding. Diederen sloeg in 1965 zijn vleugels verder uit. Met ingang van 17 februari ging hij met ontslag en ging werken als groepsleider, later leraar, aan de R.K. Levensschool te Heerlen. Hij woonde toen op het adres Wolfshoofdplein 101 te Hoensbroek. In 1985 ging hij wegens rugklachten met WAO-pensioen. Reeds tijdens zijn dienstverband bij de Staatsmijnen was Sjef reeds met optredens bezig. In 1948 kocht hij een gitaar en nam gitaarlessen. Hij startte met zijn indrukwekkende carrière als troubadour. In het begin van de jaren zestig nam hij deel aan het KRO-televisie programma “Springplank” met een eigen gecomponeerd zigeunerlied, begeleid door het orkest van Johnny Ombach. Bij die gelegenheid diende de leermijn van de staatsmijn Hendrik als decor. Samen met Frits Rademacher kan hij worden beschouwd als de pionier op het gebied van de Limburgse streektaalmuziek. De bas-bariton die zichzelf steeds op gitaar begeleidde was niet alleen bekend in Limburg maar ook ver daarbuiten. Sjef was een veelgevraagde artiest. Diederen zong ontroerende, romantische en humoristische liederen. Het Liedje “Geneet van ’t laeve” schreef hij al in 1978 maar is in Limburg nog steeds populair en was vele jaren nummer 1 van de Limbo Top 100 Allertijden van Radio L1. In 1973 verscheen zijn eerste langspeelplaat onder de titel "Romantiek oet Limburg." Er zouden er nog veel volgen. Begin jaren negentig volgde de eerste Compact Disc. Ook heeft hij een drietal cassettes met geestelijke liederen in het Nederlands uitgebracht. Zijn gouden jubileum als troubadour vierde hij uitgebreid op 22 oktober 2000. Zijn inzet voor de Limburgse volkscultuur bleef niet onopgemerkt. In 1982 won hij de Gouden Narrenkap. Deze Gouden Narrenkap wordt eens per vier jaar uitgereikt door de Samenwerkende Limburgse Vastelaovesverenigingen aan een artiest of groep die zich erg verdienstelijk heeft gemaakt op het gebied van het Limburgse carnaval. Sjef was ook drager van de Piet Giesberts Herinneringsmedaille. De Piet Giesberts Herinneringsmedaille-dragers zijn mensen die zich op de een of andere manier verdienstelijk hebben gemaakt voor de culturele samenleving. De Piet Giesberts Herinneringsmedaille is de grootste onderscheiding die door de Geleense Vasteloavesvereniging De Sjoutvotte wordt uitgereikt. Sjef Diederen kreeg deze uitgereikt op 7 februari 1987. Op 30 april 1990 werd hij koninklijk onderscheiden met de gouden Ere-medaille, verbonden aan de Orde van Oranje-Nassau. Diederen woonde in Hoensbroek. Hij overleed vrij plotseling te Heerlen op 28 augustus 2012

Verankerd op Rumpen – mentions Rumpen + region. Het onderschrift is automatisch opgesteld uit de metadata van de bron en is nog niet door een mens gecontroleerd.