In de nieuw aan te leggen woonwijk Zuiderloo in de gemeente Heiloo wordt…

In de nieuw aan te leggen woonwijk Zuiderloo in de gemeente Heiloo wordt sinds 2008 grootschalig archeologisch onderzoek verricht. Het booronderzoek waarmee het gebied in eerste instantie geïnventariseerd werd, resulteerde in een lage verwachting voor de aanwezigheid van archeologische resten in de ondergrond en het plangebied werd min of meer vrijgegeven voor de bouw. Voortschrijdend inzicht heeft echter aangetoond dat booronderzoek niet altijd de beste methode is om bepaalde archeologische sporen en vindplaatsen in kaart te brengen. Vandaar dat de gemeente Heiloo alsnog heeft besloten tot een inventariserend veldonderzoek met behulp van proefsleuven. De uitkomsten van het proefsleuvenonderzoek leverde verrassende resultaten op. In het hele plangebied bleken goedbewaarde sporen en vondsten vanaf de Midden Bronstijd tot en met de Nieuwe Tijd aanwezig te zijn. In het westelijke deel van het plangebied zijn opeengestapelde lagen met bewoningssporen en akkercomplexen gevonden, afgedekt door een stuifzandlaag die vanaf de Midden IJzertijd is afgezet. Hoewel tegenwoordig weinig reliëfverschillen op de strandwal te zien zijn, kende het prehistorische landschap een grote variatie aan hoogteverschillen met duintjes en duinvalleitjes. Het onderzoeksgebied omvat de hoge delen van de strandwal, de oostelijke strandflank en een deel van de strandvlakte. Dit biedt een uitgelezen kans om de relatie tussen mens en landschap en het gebruik van de verschillende landschapselementen door de eeuwen heen te kunnen bestuderen. Tijdens het proefsleuvenonderzoek in 2008 werden onder meer enkele paalgaten gevonden, die bij de opgraving in 2011 tot een palenkrans rondom een grafheuvel bleken te behoren. Het grafmonument lag op de rand van het akkercomplex op een hoge duin, die boven het opkomende veen uitstak. In de oudste fase (circa 1350 voor Chr.) heeft men een rechthoekige greppel gegraven, waaroverheen vervolgens een heuvel is opgeworpen. Een dubbele palenkrans met een diameter van 8 m omgaf de grafheuvel. Het hout van de palen zelf is niet bewaard gebleven; wel kon aan de hand van de grondverkleuringen de diameter van de palen worden geschat op circa 10 tot 20 cm. De overledenen werden gecremeerd, getuige de talrijke crematieresten in de heuvel. Onderaan de voet van de grafheuvel is in het veen een hamerbijl gevonden, waarvan van de houten steel bijna 15 cm bewaard is gebleven. Deze steel was gemaakt van hout van de lijsterbes (Sorbus aucuparia), een buigzame harde houtsoort. De hamerbijl vertoont slijtage van gebruik. Mogelijk hebben de bewoners de hamerbijl meebegraven met één van de doden. Terwijl mensen op de akkers graan verbouwden en het vee weidden, groeide het veen gestaag door, waarschijnlijk tot bijna over de grafheuvel. Dan wordt, enkele honderden jaren na het opwerpen van de eerste heuvel, besloten een tweede heuvel op te werpen (circa 900 voor Chr.). De nieuwe paalconstructie om de heuvel lijkt eerder een sleutelgatvorm gehad te hebben dan een cirkel. Vanaf de Midden IJzertijd begint een lange periode van zandverstuivingen. Hierdoor worden het oude landschap, de oude akkers en ten slotte ook de grafheuvel bedekt onder een meters dik pakket zand. Pas bijna 1000 jaar later wordt het dan volledig veranderde landschap weer bewoond

Verankerd op Heiloo – names Heiloo in its own title (no competing place). Het onderschrift is automatisch opgesteld uit de metadata van de bron en is nog niet door een mens gecontroleerd.