Dr. G. J.A. Grond, chef mijnmeters van de Staatsmijnen. Mijnmeten was anno…

Dr. G. J.A. Grond, chef mijnmeters van de Staatsmijnen. Mijnmeten was anno 1910 geen alledaagse bezigheid toen de twintig jaar jonge Grond, na een open schriftelijke sollicitatie uit 1908 en een gerichte sollicitatie in 1910, als leerling mijnmeter werd aangenomen op het hoofdbureau van de Staatsmijnen in Heerlen. Het werd het begin van een opvallende loopbaan bij de Staatsmijnen. Gerard Josef Alfons Grond werd op 11 augustus 1890 geboren in Heerlen als zoon van de hoofdonderwijzer van Heerlerheide. Na de lagere school volgde hij de HBS in Rolduc, waarvan hij in 1908 het einddiploma behaalde. Voordat hij bij de Staatsmijnen in dienst trad, had hij enkele baantjes bij particuliere firma’s. Zijn vader tipte hem begin 1910 dat er een vacature was voor de functie van ondergronds mijnmeter. Hij was toen werkzaam in Amsterdam, vanwaar hij op 28 januari 1910 een brief schreef naar de “WeledelGeb. Heer van Bungen” te Heerlen. Op 1 april 1910 kon hij beginnen. Een jaar later werd hij benoemd tot hulp mijnmeter tegen een maandloon van 65 gulden. Niet alleen de praktijk maakte hij zich eigen. In januari 1914 begon hij in Aken aan de Technische Hogeschool aan een studie mijnmeetkunde. Het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog (1914-1918) gooide roet in het eten. Hij brak zijn studie af. Uitstel was bij hem geen afstel. In 1920 hervatte hij zijn studie. Dit moest allemaal gebeuren naast zijn baan als mijnmeter. In een recordtijd van twee jaar rondde hij deze studie met succes af. De kroon op zijn harde werken was ongetwijfeld zijn promotie in 1926 aan de universiteit van Münster tot doctor in de Geologie met zijn proefschrift met als titel “Gebirgebewegungen bei Steinkohlenbergbau.” In 1933 volgde zijn benoeming tot hoofdmijnmeter. In die functie was hij belast met de leiding van de afdeling Mijnmeten. Twaalf jaar werd hem op 1 juli 1945 de titel van Chef van de afdeling Mijnmeten verleend. Vanaf het begin was het de bedoeling van Grond om aan de afdeling Mijnmeten een academische ondergrond te geven. Daarom ging hij ook studeren. Zijn streven werd in 1947 uiteindelijk beloond met de vestiging van een bijzondere leerstoel “Mijnschadeleer en de toegepaste mijnmeetkunde” aan de Technische Hogeschool te Delft met hemzelf als bijzonder hoogleraar. Vanaf nu was het mogelijk in Nederland een opleiding tot mijnmeetkundig ingenieur te volgen. Ook was het mogelijk voor iedere mijnbouwkundig ingenieur het vak mijnmeetkunde te volgen. Het initiatief kwam van dr. Ch. Th.Groothoff, president-directeur van de Staatsmijnen in Limburg en Beheerder van de Nederlandse Steenkolenmijnen en het voorstel werd gedaan door de Gezamenlijke Steenkolenmijnen. Laatstgenoemde Groothoff werd ook benoemd tot curator voor deze bijzondere leerstoel, samen met prof. ir. C.L. van Es en ir. F.C.M.Wijffels. In 1950 studeerde de eerste Geodetische ingenieur, richting mijnmeten, af. Professor Grond maakte diepgaande studies van de kolenbeweging bij het ontginnen van de kolenlagen en legde een systematische net van waarnemingspunten aan over het gehele Staatsmijnenveld. Hierdoor kon hij gefundeerde conclusies trekken uit zijn waarnemingen. Door zijn studies in Duitsland en zijn ondergrondse waarnemingen in pijlers met verschillende ondersteuningen kreeg hij vruchtbare contacten met Duitse, maar ook met Franse en Engelse mijnbouwkundige autoriteiten. Hij gaf ook een serie voordrachten aan Engelse universiteiten, onder andere aan die van Leeds. In vakkringen kreeg Grond grote bekendheid vanwege zijn baanbrekend werk. Op 1 september 1955 ging hij op 65-jarige leeftijd met pensioen. Nog geen jaar later ontving hij op 18 februari 1956 in Delft voor zijn verdiensten de bronzen Van Waterschoot van der Grachtpenning van het Koninklijk Nederlands Geologisch Mijnbouwkundig Genootschap. Hij was hiermee in goed gezelschap, want deze onderscheiding was eerder ook verleend aan oud-directeur Van Iterson. Grond werd de achtste drager van deze in 1950 ingestelde penning. Niet alleen de mijnbouwkunde interesseerde hem hevig. Ook de eigen streek boeide hem mateloos. Hij was een kenner van de Limburgse dialecten en in zijn literair werk, gedichten en verhalen, bediende hij zich uitsluitend van de “sjpraoch” van zijn geboortedorp. Tot 1962 woonde hij in de Raadhuisstraat 22 te Heerlen. Op 19 juli 1962 verhuisde hij naar Huize “Tobias” in Heerlen

Verankerd op Heerlerheide – mentions Heerlerheide + region. Het onderschrift is automatisch opgesteld uit de metadata van de bron en is nog niet door een mens gecontroleerd.